تفاوت اختلال طیف اوتیسم و سندرم کودک دیجیتال
بر اساس نتایج تحقیقات انجام شده استفاده افراطی خردسالان از وسایل دیجیتال می تواند سبب بروز علائم شبه اتیسم در کودکان خردسال شود. در طی استفاده از وسایل دیجیتال در سنین حساس رشد مغز و انعطاف پذیری عصبی، خردسالان جذب محرک های فراوان صوتی و بصری وسایل دیجیتال می شوند و تجوه از محرک های اجتماعی اطرافشان را از دست می دهند که در این شرایط و با رشد کودک در بافتی غیر ارتباطی، مدارهای مغزی مربوط به دریافت و پردازش محرک های غیر اجتماعی تغییر پیدا کرده و از این طریق اختصاصی شدن مغز در مدارهای غیرارتباطی مانع از توجه کودک به محرک های اجتماعی و تحول مدارهای اجتماعی مغز خردسالان می شود.
در حقیقت استفاده طولانی مدت خردسالان از وسایل دیجیتال در دوره های حســاس رشد به معنی محرومیت اجتماعی، بازسازماندهی پیوندهای ساختاری و کارکردی مغز خردسالان را دچار انحراف میکند و باعث بروز نقص در تعاملات اجتماعی و کلام و رفتارهای تکراری و کلیشه ای می شود.
اما تفاوت
اتیسم و سندرم دیجیتال این است که با جداسازی وسایل دیجیتال از کودک و تعامل بیشتر والدین با کودک فعالیت امواج مغزی آنان خصوصا در نواحی پیشانی مغز دستخوش تغییرات معنی داری شده است که با بهبود در مهارت های ارتباطی همسو است ، اما علائم اتیسم در کودکان مبتلا به عنوان یک مشکل مادام العمر وجود دارند.
به بیان ساده تر،
هرچه زودتر برای درمان سندرم کودک دیجیتال اقدام کنید نتایج چشمگیرتری خواهید دید که این مساله در اوتیسم صدق نمی کند.